sekretariat@kancelaria-myszczyszyn.pl
+48 609 837 704
55-200 Oława
Sąd Okręgowy w Krakowie w sprawie C-607/25 – CT przeciwko BNP Paribas Bank Polska S.A. - zwrócił się do TSUE o pytaniem prejudycjalnym ;
Czy regulacja krajowa określająca sposób ustalania zmiennej stopy oprocentowania jako wartości wskaźnika referencyjnego oraz wysokości marży ustalonej w umowie o kredyt hipoteczny, zawarta w art. 29 ust. 2 ustawy z 23 maja 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz.U.2025.720) zapewnia rzeczywistą równowagę stron umowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (2) jeżeli przepisy prawa krajowego nie określają maksymalnych granic dopuszczalnego wzrostu wartości wskaźnika referencyjnego oraz maksymalnych granic dopuszczalnego wzrostu wysokości marży w okresie obowiązywania umowy zaś maksymalna wysokość dopuszczalnego oprocentowania wynikająca z przepisów krajowych o odsetkach maksymalnych umownych może ulegać zamianie w całym okresie obowiązywania umowy?
A zatem Sad zwrócił się z pytaniem o to, czy brak urzędowego lub umownego górnego limitu wzrostu oprocentowania (WIBOR + marża) nie narusza równowagi stron i nie przerzuca zbyt dużego ryzyka ekonomicznego na konsumenta, co mogłoby stanowić klauzulę abuzywną w świetle unijnej dyrektywy 93/13/EWG. Bank dolna granicą jest chroniony z reguły klauzula floor 0%.