sekretariat@kancelaria-myszczyszyn.pl
+48 609 837 704
55-200 Oława
Wyrokiem z 11.0.2026r w sprawie C-903/24 (Zmarka) TSUE, na pytanie Sądu Okręgowego w Warszawie – przy okazji sporu frankowicza z Santander , przyjął, iż art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG w związku z zasadą skuteczności nie stoją na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot podlegających zwrotowi mogą być należne dopiero od dnia doręczenia przedsiębiorcy dokumentu pozasądowego lub procesowego wskazującego konkretną kwotę objętą żądaniem zwrotu.
A zatem konsumentowi przysługują odsetki za opóźnienie dopiero od momentu doręczenia bankowi wezwania wskazującego konkretną kwotę dochodzonego roszczenia, na tej podstawie bank jest w stanie ustalić zakres jego potencjalnego zobowiązania i ocenić zasadność żądania. Zdaniem Trybunału nie stanowi to nadmiernego obciążenia dla konsumenta, ponieważ wysokość wpłat może zostać ustalona na podstawie historii rachunku bankowego lub zaświadczenia wydanego przez bank. Taki warunek nie uniemożliwia ani nie powoduje nadmiernego utrudnienia w wykonywaniu praw przyznanych konsumentom.